Eén van de meest lastige vragen; Wie ben jij?

Wie ben jij?

Hoe reageer jij als iemand dat aan je vraagt? De meeste mensen zullen reageren met; Ik heet…. ik doe…. ik woon…. ik ben….

Maar is dit lijstje wie jij echt bent? Stel jij verandert je naam. Ben je dan meteen ook echt iemand anders? Nee. Je naam zegt niets over jou.

Of stel je raakt werkloos. Dat als iemand aan je vraagt wat je voor werkt doet, dat je zegt: ik heb op dit moment geen werk. Wat zou dat met je doen? En kan je nog uitleggen wie je bent zonder dat je iets vertelt over je opleiding en je werkervaring?

Dat vinden heel veel mensen moeilijk. Veel mensen hebben zichzelf vereenzelvigd met hun studie en hun werk(ervaring).

Maar dat is een schild. Een leeg omhulsel dat bedekt wie jij echt bent. Want je bent niet je studie en je werkervaring.

Dat is de reden dat je in een zogenoemde ‘identiteitscrisis’ komt als je je baan verliest. Of als je ontdekt dat de baan die je zo graag wilde helemaal niet bij je past. Want ja… wie ben je dan?!

Ik herken dat ook.

Ik denk dat ik een jaar of 9 was toen ik al de wens had om advocaat te worden. Dat was voor mij het hoogst haalbare. Ondanks dat ik niet precies wist wat een advocaat was. Maar ik wist wel, als je dat bent dan heb je het gemaakt. Dan was ik belangrijk voor veel mensen. Kon ik veel mensen helpen. En, het belangrijkste van allemaal, dan kreeg ik erkenning en waardering vanuit mijn omgeving. Hoefde ik alleen maar te zeggen dat ik advocaat was en daarmee verdiende ik direct ‘aanzien’. Wist iedereen hoe slim ik was. Hoe goed ik het voor elkaar had.

Want op de basisschool leerde ik niet gemakkelijk. Ieder jaar ging ik met hakken over de sloot over naar de volgende groep. Dus ik had mijzelf te bewijzen. Tenminste, dat had ik mezelf wijs gemaakt.

Ik heb uiteindelijk rechten gestudeerd. Tijdens mijn studie heb ik bij een advocatenkantoor gewerkt. En ik kwam bedrogen uit. Mijn plaatje over het mooie en avontuurlijke ‘advocatenbestaan’ spatte uiteen.

Ik zag advocaten in een oersaai kamertje zitten op een nog oersaaier kantoor. Bedolven onder de dossiers. Overal papieren. De hele dag telefoontjes van boze en verdrietige cliënten. Heel af en toe een uitstapje naar de rechtbank. Maar dat was ‘t.

Nee, niks voor mij dit. Maar wat dan wel? Waar kon ik dan mijn identiteit aan vastknopen?
Wacht… bedrijfsjurist. Dat klinkt ook heel ‘belangrijk’. En het leek mij ook oprecht leuk om te doen.

Na 4 jaar in het bedrijfsleven gewerkt te hebben als jurist, wist ik ook dat dit hem niet voor mij ging worden.

Mijn zoektocht begon.

Die zoektocht kreeg pas echt de ruimte toen een collega tegen mij zei: “Trek het onzichtbare label met ‘jurist’ van je hoofd. Wie ben jij zonder je studie? Zonder je werkervaring? Zonder de resultaten die je hebt geboekt?”

Zo, die kwam binnen.

Ik wist het antwoord niet.

Maar ik wist wel, op die manier ga ik wel het antwoord vinden waar ik naar op zoek ben.
Het heeft nog een aantal jaren geduurd voordat ik mezelf echt zonder dat label kon zien. En wow, wat een vrijheid geeft dat. Ineens is er zoveel meer mogelijk!

Ik doorzag het onzichtbare systeem waar we onszelf in vastzetten. De onzichtbare tralies van ons bestaan. En ik zag ook hoe je daaruit breekt.

Ik wist: hier ga ik mij verder in verdiepen én hier ga ik heel veel mensen mee helpen. Dit vind ik het allermooiste werk om te doen. Helemaal op mijn manier. En daar is geen functieomschrijving voor nodig. Dus begin ik voor mezelf.

En tja, weet ik nu het antwoord op de vraag; Wie ik ben?

Hier duidelijk antwoord op geven vind ik nog steeds lastig. Maar mijn zoektocht naar het antwoord heeft er wel toe geleid dat ik mijn vrijheid heb gevonden. Want ik doe wat ik het allerleukste vind om te doen. Zonder dat ik (te veel) streef naar erkenning en waardering.

En dat gun ik jou ook.

Gun jij het jezelf ook? Stuur mij een bericht via de contactpagina. Dan help ik je op weg.

 Liefs Suzanne